مادران...

        راویان سرنوشت...

                           ای به زیر پایتان عطر بهشت...

                     مادرم...

                            زیبا سرشت...

    من به بالینت دچار عادتم.

                             لحظه ی آغوش تو...

                                                   من دچار تیک تاک ساعتم.

   لحظه ها در یاد تو...

              هر چه دارم مال تو...

                                این من مجنون فدای جان تو...

                                                هر چه دارم مال تو...

                                                        هر چه دارم مال تو...

                                (اشکان)

  باغی از گل پر...

                     شاخه های سبز...

  آسمان آبی...

                       آفتابی گرم...

  سرو خوش اندام...

                               بید مجنون هم سحرخیز است.

                                                                    باغ ما از عشق لبریز است.

  تا خزان آمد.

              فطنه برجان جهان انداخت.

                             زردیش انگار...

                                             ناخوشی را ساخت.

  باغ ما بیمار بیمار است.

                 که حتی ابر تیمار است.

                                              میگرید.

   ناگهان گرد سفیدی در هوا پیچید.

                               باغ میلرزید...

                                      در سفیدی ها کفن پوشید.

                                                              از این فرجام میترسید.

              میچرخید...

                          نسیمی تند...

                                     خبر آورد که باغم مرد.

چو ققنوسی که میرد از خودش آورد

                                              بهاری نو...

                          (اشکان)

این سکوت نشانه ی رضایت نیست

                  اینگونه سکوت کار انسان بی درایت نیست

  گفتی ببخش....

               من سکوت کردم و بس...

                               گفتی که چون مرغم در دام عشق تو به قفس...

 گفتی که فرق عشق و عادت چیست

                                 گفتی هنوز میشود از سیاهی چشمانت...

                                                                           برق عشق را نگریست

      گفتی که دل شکسته و گرفتاری...

                                    گفتی گرفتاری عشق بی اسارت نیست

     دلم به تنگ آمد از این سخنان گران

                                     مجنون شکسته دل و لیلی اهل خجالت نیست

     ناگه سکوت را شکستم و گفتم...

                                         ای آشنا بدان...

                                             که عشق تو دیگر برای من مهر عبادت نیست.

                    (اشکان)

 بی خبر...

 بی خبر تا اوج دنیا میروم...

              بی خبر از خود... بی خبر از تو...

                                                 از اینجا میروم.

  بی خبر از بوته های سبز عشق...

                       بی خبر از مرگ بید...

                                         از زلالی بهشت...

                                                         تا به فردا میروم.

        تا گریز از آن تب سوزان به سرما میزنم...

  ای ملائک خدا باور کنید

                              از حیاتم میزنم...

        تا به آبیها رسم...

                               تا در این سیلاب تند...

                                                      به ماهیها رسم...

 بندگی میکنم و صبر...

                           دعاها بر لب...

ای سوار آسمان...

                           تویی تنها کسم...

                                                            (اشکان)

من به گل...

         من به درد...

                     من به مرگ برگ زرد

من به عشق...

                      من به بازی بد این سرنوشت

من به تلخ بودن لحظه ی مرگ...

                        به پلیدی رخ سیب بهشت

گرچه می خندم ولی...

                  بر من نمی خندد..

                                     این دنیای بی قانون زشت...

(اشکان)

آسمان را بنگر که چگونه دست در دستان باد پیش می آید

لکه های سفید را بنگر که ابر مینامد

دست ها را بنگر که چگونه در حسرت قطره ای باران پیر شده اند

این دستها سیر شده اند از روز های آفتابی

آه...آری...بیابان است به زیر طاق آبی...

(اشکان)

من به سپیدی...

من به قداست میان این پلیدی

                           امیدوارم هنوز...

  من به گل...

             به آفتاب...

                      من به زیبایی مهتاب در آب

                                                  امیدوارم هنوز...

من به صداقت...

                      به بهار

من به شکوفه

                      به نهال

من به سحابان در ماه های آخر سال

                                             امیدوارم هنوز...

(اشکان)

         بچه ها چیپس...

                          پدران پول..مشکل مالی...

   قلب ها خالی...

   چشم ها بسته...

                        جمعه ها خسته...

سالها درپی خشکسالی...

 در تصاویر..

        زندگی خوب است..

                          وضعمان عالی...

مادری در صف نانوایی..

                                      گله میکرد...

(اشکان)

باز امشب در سرم غوغاییست

باز امشب اشکهایم جاریست

باز دوستت دارم...

خنده هایت...

باز من بیزارم

از حقیقت...

باز نوری آمد

چشمهایم را گشود

تیک تاک ساعتم...

خنده های تلخ من...

باز این خورشید گرم...

کرد از مشرق طلوع...

گله از که؟

من از خود هم گله دارم...

من از اطراف بیهوده

من از عشق هم گله دارم..

من از این مردمان خواب آلوده..

من از لیلی و مجنون هم گله دارم

من از سرو بلند آن سر باغ..

که سایه بر گلم افکند..گله دارم

من از آن دختر زیبا و چشم زاق...

که دانه در ره این مردمان افکند..گله دارم

من از آن شاخه ی سیب...هفتمین طاق

گله دارم...

من از آن باغبان مهربان آن سر باغ

گله دارم...

(اشکان)

از دریا گویم...

از نگاهی که از آن سوی افق ها دیدم

آه..آری..او می نگرید

به من و افسانه ی زیباشدن

آه..آری..او می خندید

به تعجب نگاه های من

مدتی چشمها را بستم

ولی او می نگرید

به سبدهای مملو ز گناه

به نگاه های بی پشت و پناه

به صدایی که می نامیدش..با ترس می خوانیدش..

آه..آری..او خودش بود

او خودش سرچشمه ی زیباشدن بود..

(اشکان)

در کلاسی می نشینم

فارغ از درس...

که سیاهی های چشمش

به ظلمتهای شب پیوست

در نگاهش ذره ای اشک..مانده در آغوش حسرت

خرده نانی دارد و در فکر ثروت...

نگاه دخترک در چشم من نوری بیفکند

به پهنای کمندش...

نوری که مرا تا اوج خود برد

تا که اکنون دل من از یادش افسرد

(اشکان)

چای گرمی خود را به دست من داده

قلم را گرم خواهم کرد

می نویسم...

می فشارم دستها را

این زمانه کرده است خسته ما را

در انتظار آغوشی گرم

در انتظار عشقی بی غم

در انتظار خسته ای که باور کند

اشک این بی نوا را

(اشکان)

سعی کن سرو شوی...

بی پرو بال به اوج آسمان سر بکشی

مبادا که به نور ستاره دل بندی

مبادا که ریشه را فراموش کنی

مبادا که نبینی بوته های بر خود

خراب کنی سنگر خود...

که ز تیغ بوته هایی ساختی

که فروتنی آنها را به پستی نگرند

آه..آری..بوته ها سرو شدن را ز برند.....

(اشکان)

خسته ام...

این جهان زندانی است...

اشکها...شعرها...تکراریند

خسته ام...فکرم خالی است

پس چرا آبشارها جاریند...ختم ماجراها در کجاست...

سیل ها بسیار هنوز من ماهیم...

میروم بر اوج موج ها...

چه بگویم؟راضیم...

(اشکان)

مانده ام تنها غریب

در دیار پر فریب

ز نیرنگ و ز درد

عشقهای زرد زرد

قلبهای تیره رنگ

جنسشان از جنس سنگ

پر ز بت پر ز کفر

ظاهرا خوب و قشنگ

(اشکان)